انسان باش

این روزها همه ش به خودم میگم «انسان باش». خیلی فکرها گاهی به ذهنم میاد که هیچ کنترلی انگار روی اونها ندارم. اما من اگر هرچقدر آدم ضعیفی باشم از عهده ی یه دونه کار خوب برمیام و اونم اینه که دوباره فکر کنم. از اول. دوباره بسنجم. ارزش چیزها رو باز بسنجم و اگر لازم بود جای اون ها رو عوض کنم.

بدترین حالت اینه که طرف خیانت کنه و من اصلا متوجه نشم. اگر انسان باشم کیه که چیزی از دست داده؟ من یا اون؟ تو خیلی از فیلم ها، خیلی از شخصیت ها هستن که ما تحسینشون کردیم اما تو داستان فیلم اونا خیلی چیزها رو از دست دادن، تنها موندن، سرشون کلاه گذاشتن، بهشون دروغ گفتن و چیزهای دیگه اما چیزی که باعث شده ما دوستشون داشته باشیم اینه که خودشون موندن و شخصیتشون رو از دست ندادن. به آدم های بد داستان فحش ندادن از روی حرص کتک کاری نکردن. کار خودشون رو جلو بردن. مهربون موندن چون مهربونی بخشی از وجودشون بوده. مثل طبیعت بودن. کاری به این نداشتن که کی داره این مهربونی رو دریافت می کنه. خودشون رو پایین نیاوردن. کار خودشون رو با بهترین کیفیتی که می تونستن انجام دادن. مثلاً شخصیت فیلم «برف روی کاج ها» زنیه که شوهرش بهش خیانت می کنه. اونم خیلی ناجور. این زنگ نمی زنه فحش بده. خودش رو کوچیک نمی کنه. ناراحت میشه اما نمی شکنه. و این خیلی باارزشه.

می خوام در هر شرایطی و در ارتباط با هر کسی، اول و آخر خودم باشم. یعنی خودمو حفظ کنم. طوری نباشم هرکسی از راه برسه منو بشکنه.